تبليغاتX
در گورستان هم می توان عاشق بود

نه !

نمي خواستم اينگونه شود كه شد !

كاش مي رفتم !

تا ديوارها فرو بريزند

   و تو عريان شوي !

حالا همه چيز

از دست رفته است

             حتي دلم !

 حق با تو بود

ديگر براي هيچ كس

نامه نخواهم نوشت  

              حتی خودم  !  

+ نوشته شده در 12 Jun 2009ساعت توسط ایرج رشوند |


  نه !

هيچ چيز

آنجا نبود

و اين را هيچ كس

        نمي دانست

         - حتي خدا -

 آنجا

همه چيز

   زيبا بود

بجز قلب

كه ديده نمي شد

ما

در باغ

 بوديم

وبدون ِ لبخند

 مي خنديديم  

و زمين

زير ِ پايمان

سر مي خورد

خدا نبود

و شايد

رفته بود

تا قلبي بياورد

      كه نياورد !

 

همه

به صورت هم

تف شده بوديم

حتي مادر

چهره ي قاتلي را داشت

              كه پشيمان نبود

و من

دانستم

كه به زيستن

عادت بايد كرد

     - حتي

         بدون ِ قلب –

 و اين

واقعيت دارد :

گاهي خدا آنقدر

دلم را چنگ مي زند

كه  از درد

او را گاز مي گيرم

              كه بايستد

              و نمي ايستد !

+ نوشته شده در 24 May 2009ساعت توسط ایرج رشوند |


 

می دانم :

من با تو سبز می شوم

ولی

زیر خط فقر

هیچ چیز

جوانه نمی زند

  حتی عشق !

 

+ نوشته شده در 21 May 2009ساعت توسط ایرج رشوند |


من ازروی ماه تومی ترسم

ومی دانم

که هیچکس

مثل توبزرگ نیست

           ونبوده است

               هیچ وقت !

 

ومثل همیشه اعتراف می کنم

        تورا دوست می دارم

ومی دانم

خدا هم ازتاج سیاه تو

          ترسیده است

نشان به نشان

        که دیگر

        اینجا نیست .

 

یادت هست

دیروز

دلم برایت تنگ شده بود

وآنقدر

به شهادت رسیدم

        تا توآمدی

ومن برای همیشه

         محو شدم .

 

حالا چقدرباید

     صبر کنم

تا فردا تمام شود

      و تو گم  شوی !

 

حالا تنها

چهارمیله

چهاردیوار

چهاراستخوان پوک

برایم بجای مانده است

ومی دانم

فردا امروز

تمام نمی شود

و دوباره  دروغ

ازروی ماه توخواهد تابید

و ترس

    سخن

    نخواهد

         گفت

و ترس

   سخن

    نخواهد

         گفت

و ترس

       ...

+ نوشته شده در 16 May 2009ساعت توسط ایرج رشوند |


وقتی که غار

قصر همیشه ی ما بوده است

دیگر مرا

به آینه های نور 

                  چکار ؟ 

 خوابم

در خلوت خویش

و آرام

در تن هیچ

مرا به آینه های نور

                        چکار؟ 

 از سکوت

عمر هزار ساله می گذرد

پیر بیداد را

به آینه های نور 

                  چکار ؟

 من راحتم  در گورستان

و خوشبخت

از اینهمه  گلوی بی حرف

مرا به آینه های نور 

                       چکار ؟ 

 دیدی ؟ !

ظلمت را  چقدر

 دوست می دارم !!

+ نوشته شده در 16 Apr 2009ساعت توسط ایرج رشوند |


همه چیز

آنگونه گذشت

 که من نمی خواستم

حالا باید بروم

بروم به آنجایی که دیگر

                    تو نباشی 

و من هرگز

یادم نمی رود  که چقدر !

کتاب آیه ها و آیینه ها را خواندیم

و  هیچ

اتفاقی  نیفتاد !

 

باید بروم

که پایان من اینجا

از همان آغاز

تمام شده بود

و من این را

نمی دانستم .


ادامه مطلب
+ نوشته شده در 17 Mar 2009ساعت توسط ایرج رشوند |